Jak zgasić pożar w swojej głowie? Sekret wielkiej tarczy

Większość filmów o średniowiecznych rycerzach pokazuje nam małe, okrągłe tarcze, którymi wojownicy zwinnie wywijają w walce. To ładnie wygląda na ekranie, ale apostoł Paweł miał przed oczami coś zupełnie innego.

Kiedy pisał o „tarczy wiary”, patrzył na rzymskie scutum. To nie była zabawka. To były potężne, prostokątne „drzwi” o wysokości 120 cm i szerokości 80 cm. Była wykonana z kilku warstw drewna, obciągnięta skórą i okuta metalem. Legionista nie „wymachiwał” tą tarczą – on się za nią chował.

Dlaczego potrzebujesz aż tak wielkiej ochrony? Bo przeciwnik nie bawi się w szermierkę. On chce Cię spalić żywcem.

Paweł mówi: „A przede wszystkim weźcie tarczę wiary, którą będziecie mogli zgasić wszystkie ogniste strzały złego” (Ef 6,16).

1. Ogniste strzały: Broń psychologiczna

W starożytności „ogniste strzały” były jedną z najbardziej przerażających broni. Były to pociski owinięte pakułami nasączonymi smołą lub siarką i podpalone tuż przed wystrzałem.
Ich celem nie było tylko zranienie żołnierza. Ich celem było wywołanie paniki.

Kiedy taka strzała wbijała się w coś drewnianego lub skórzanego, ogień natychmiast się rozprzestrzeniał. Żołnierz, zamiast walczyć, musiał gasić pożar na sobie lub wokół siebie. Chaos, strach i dekoncentracja – to wtedy wróg uderzał najmocniej.

W świecie duchowym „ogniste strzały” to myśli, które wpadają do Twojej głowy nagle, z ogromną siłą i „palą” Cię od środka.

• Strzała lęku: „Co jeśli zachorujesz? Co z Twoimi dziećmi, gdy Cię zabraknie? Wszystko stracisz”.
• Strzała oskarżenia: „Bóg widział co zrobiłeś. Nigdy Ci nie wybaczy. Jesteś brudny”.
• Strzała wątpliwości: „Czy Bóg naprawdę istnieje? Czy te wszystkie obietnice to nie tylko bajki dla słabych ludzi?”.
• Strzała pokusy: Nagły, palący impuls, by zaspokoić pożądanie, złość czy chciwość – teraz, już, natychmiast!

Te myśli nie są Twoje. To pociski wystrzelone z ukrycia. Jeśli nie masz tarczy, wbija się ona w Twoje emocje i zaczyna „płonąć”. Zaczynasz panikować, wpadasz w depresję albo dajesz się uwieść pokusie.

2. Wiara to nie „czucie”, to decyzja

Tu pojawia się największy problem. Myślimy, że wiara to uczucie pewności. „Czuję, że Bóg jest blisko, więc mam wiarę”.
To błąd.

Jeśli Twoja tarcza zależy od Twoich odczuć, to w momencie ataku (gdy czujesz strach) Twoja tarcza znika. A to właśnie wtedy potrzebujesz jej najbardziej!

Biblijna wiara to decyzja woli, by zaufać Słowu Bożemu bardziej niż swoim emocjom i okolicznościom.

Rzymska tarcza przed bitwą była namaczana w wodzie. Dlaczego? Bo mokra skóra gasiła ogień płonących strzał w momencie uderzenia. Płomień syczał i gasł.
Tak samo działa wiara. Kiedy przychodzi ognista myśl: „Bóg cię nienawidzi”, Ty podnosisz tarczę: „Napisane jest, że Bóg mnie kocha wieczną miłością”.
Pocisk uderza, syczy i gaśnie. Nie wywołuje pożaru w Twoim sercu.

3. Testudo: Dlaczego potrzebujesz innych tarcz?

Rzymianie mieli genialną taktykę zwaną testudo (żółw). Kiedy oddział znajdował się pod zmasowanym ostrzałem łuczników, żołnierze zbliżali się do siebie, szczelnie łącząc tarcze z przodu, z boku i nad głowami.
Tworzyli metalowy kokon. Strzały bębniły o tarcze, ale nikt nie odnosił ran.

Duchowy wniosek: Są bitwy, których nie wygrasz sam.
Będą w Twoim życiu momenty, gdy „strzały” będą sypać się tak gęsto, że Twoje ręce ze zmęczenia zaczną opadać. Jeśli będziesz wtedy sam, wróg Cię dopadnie.
Ale jeśli masz obok siebie braci i siostry we wspólnocie – ludzi, którym ufasz i z którymi się modlisz – oni mogą dołączyć swoją tarczę do Twojej. Kiedy Ty nie masz siły wierzyć, oni wierzą za Ciebie i z Tobą. Ich wiara osłania Twoje słabe punkty.

Samotny żołnierz to martwy żołnierz. Wspólnota to system obrony przeciwlotniczej.

4. Zastosowanie: Jak podnieść tarczę w 5 sekund?

Kiedy poczujesz „ogień” w swojej głowie (nagły lęk, nagła pokusa, nagłe potępienie), zrób te trzy rzeczy:

1. Zidentyfikuj strzałę: Powiedz na głos: „To nie jest moja myśl. To jest kłamstwo wroga. To jest ognista strzała”. Nazwanie rzeczy po imieniu odbiera jej połowę mocy.
2. Podnieś fakt nad uczucie: Nie dyskutuj ze strzałą („może faktycznie jestem beznadziejny…”). Zmierz ją Prawdą. Jeśli czujesz lęk o jutro, ogłoś: „Mój Bóg zaspokoi każdą moją potrzebę według swojego bogactwa (Flp 4:19)”.
3. Schowaj się za Chrystusem: Wiara to nie wiara „we własną wiarę”. To wiara w Jezusa. Powiedz: „Jezu, Ty jesteś moją tarczą. Ty już za to zapłaciłeś. Ufam Tobie”.

Tarcza wiary nie sprawia, że strzały przestają latać. Sprawia, że przestają Cię ranić. Możesz iść naprzód przez najgęstszy ostrzał, dopóki trzymasz tarczę wysoko.

W następnej części założymy coś, co ochroni Twoje centrum dowodzenia. Coś, co sprawi, że zachowasz trzeźwość umysłu nawet w największym chaosie. Czas na Hełm Zbawienia.